2012 05 11en12 09 vr. van Kalambaka naar Delphi. Delphi

2012 05 11en 12 09 vr. van Kalambaka naar Delphi. Delphi

Vanmorgen hebben we moeten inladen terwijl alles nat was.
Vannacht heeft het nogal geregend.
Het is ook een stuk kouder,

We hadden de route wel gecontroleerd op kortere maar onbegaanbare binnen weggetjes, maar bij Trikala werden we wel door het centrum gestuurd terwijl en ook een mooie rustige rondweg was. Maar dit lag ook aan de zeer matige bewegwijzering.

Janke reed de vlakke stukken, ik houd meer van het bochtenwerk.
Volgens Janke behandel ik de combinatie auto en caravan als motor.

Halverwege een mooi uitzicht en tijd om te pauzeren, waaide het portier uit mijn handen, we hadden het niet door, maar het waaide daar erg hard en de wind kwam van achteren.
Gelukkig was de ophanging van de portieren tegen dergelijk geweld bestand.

We staan nu op Camping Apollon voor € 16 per nacht dank zij de best deal camping kaart.

Als er geen bomen voor zouden staan hadden we vanaf de caravan een schitterend uitzicht over de baai van Korinthe.
Prima douches.

Vanmiddag hebben we alvast een stukje van de route voor morgen verkend,
Delphi is een normaal dorp en het museum is aan de andere kant van het dorp en daarachter zijn ook de opgravingen.

Het was te fietsen, maar terug moest je het hogere weggetje door het dorp en dat betekende lopen.  Vanwege eenrichtingsverkeer en toen we naar beneden gingen heb ik mijn snelheidsrecord op de fiets verbroken: 65km/h en dat met die matige remmen.

In het algemeen is het erg rustig op de Griekse wegen, op de tolweg van Filipi/Kavala terug naar Saloniki hadden we hele stukken de weg voor ons alleen, rond Saloniki was het wat drukker, maar daarna was het weer rustig, we werden zelden ingehaald en haalden misschien 2 keer een vrachtauto in.

Ook de overige wegen zijn rustig, als je moet invoegen of voorrang verlenen hoef je meestal niet te wachten.

12 mei: Delphi

Vandaag de opgravingen bezocht: hoop oude stenen. Eerst het kleine tempeltje van Athene, dat is ten zuiden van de weg en toen de auto voor het museum geparkeerd en op de fiets naar het museum.

Het is zaterdag en het was druk.
Bussen vol Grieken en anderen, zelfs een schoolklas, en allemaal hele verhalen houden bij alles wat er te zien was.

Misschien als je thuis bent in de complete Griekse goden leer kon je het meest herleiden, aan ons was het minder besteed.

Wel ontdekt dat Apollo een broer is van Artemis; die ook wel Diane heet.
En waaraan de tempel in Efeze was gewijd die 1 van de 7 wereldwonderen was.

Na het museum, de opgravingen, een hoop oude stenen.
Gelukkig met informatie panelen erbij zodat je wist wat het geweest was.

 

Delphi kende zijn grootste bloeitijd, voordat de Romeinen hier de baas werden.
De voorspellingen van het orakel waren vaak van politieke aard en de Romeinen namen hun beslissingen in Rome en niet in Athene.

 

De tempel van Apollo was de grootste en de mooiste en daarin zat ook het orakel, dat werd bedwelmd door acetyleen dampen en kreeg dan een Python-geest en sprak wartaal die door anderen, die zeer goed op de hoogte waren van de politieke situatie, vertaald en dat leverde veel geld op.

Uit de Romeinse tijd was er, uiteraard, een theater, en helemaal bovenin, een eind lopen, was nog een stadion waar atletiek wedstrijden werden gehouden.

Het Romeinse theater

Het stadion

Gelukkig is het minder warm, het waait nogal en dat was bij het geklim door die opgravingen wel lekker.

We zijn ons ovale emmertje kwijt.
Janke had er vuilnis in verzameld en toen ze dat stond weg te gooien kwam er een vrouw naar haar toe die aangaf het emmertje graag te willen hebben, en Janke was zo goed niet en heeft het haar gegeven.
Die vrouw dacht natuurlijk dat ze het wilde weg gooien.

Morgen naar Athene.
Karin en de ANWB kaart zijn het niet eens over de beste route.
We hebben besloten simpel de bewegwijzering naar Athene aan te houden.

Lastiger is de route over Poleponesos, van Korinthe naar Olympia,
De weg van Karin, kent de ANWB niet, de route van de ANWB is niet geschikt voor caravans en de mooie route is een heel eind om, maar eerst naar Athene.

2012 05 10 08 Meteoren Vrachos-Kastraki Griekenland 6

2012 05 10 08 Meteoren  Vrachos-Kastraki Griekenland.
2012 05 10 Donderdag  rustdag camping Vrachos-Kastraki

We staan op een mooi plaatsje, onder bomen en niet te ver van de toiletten. 
Het is een camping met veel bomen, ze dienen ook om de plaatsen te markeren.

Ik wilde de caravan achteruit de plaats op hebben omdat we dan in de schaduw van onze caravan kunnen zitten, wat bij deze temperaturen hier erg lekker is.

Met de auto achteruit en scherpe bocht tussen 2 bomen door, dat is een kunst die mijn vaardigheden te boven gaat, dus caravan losgekoppeld, kwartslag gedraaid en achteruit op zijn plaats duwen.

Helaas, het liep iets omhoog en we konden samen niet hard genoeg duwen om de caravan op zijn plaats te krijgen en er waren ook geen andere kampeerders.

Dus toch de auto er voor gemanoeuvreerd en na 3 keer steken dacht ik hem er redelijk voor te hebben. 
Maar hij wilde niet ver genoeg achteruit, bleek er toch stiekem een boom te staan, midden achter de caravan, die er eerst niet stond. 
De schade aan de caravan valt zo te zien erg mee, erger was dat hij (weer) niet goed aangekoppeld was zodat er nu een deuk in de bumper zit.

Toen ik hem eindelijk op zijn plek dacht te hebben vond Janke uit dat hij nog een meter naar links moest, anders kon de luifel er niet voor, die praktische bezwaren ook altijd, maar het was vrij vlak en 1 keer scharen was genoeg en de ik maakte van de gelegenheid gebruikt een geultje te graven zo dat hij ook in een keer recht stond, maar dat bleek iets te diep, zodat hij de andere kant overhelde, maar met de extra stevige uitdraaisteunen viel dit op te lossen.

Gister, woensdag, dus de Meteora kloosters bezocht. 
Enig vragen aan mensen die er vaker geweest zijn, gecombineerd met de informatie van de gids over Griekenland leverde op dat we eerst de grote meteoor Metamorfoses, een monnikenklooster, dan een kleinere met mooie fresco’s, de Ie ra Moni Agias Varvaras Rousanou, gewijd aan de Heilige Barbara, en als derde de Iera Moni Agiou Stefanou, een nonnenklooster, gewijd aan Stefanus.

De diverse openingstijden en -dagen spraken elkaar tegen, maar volgens de camping beheerder was alles open, maar we hadden een leesboek bij ons voor het geval er toch tussen 1 en 3 siësta gehouden werd.

Vanaf de camping was dat een route van 18 km, maar niet te fietsen omdat de meteoren nu eenmaal erg hoog zijn.

Die eerste wordt ook wel de grote meteoor genoemd en er was veel te zien: 
Een keuken zoals die vroeger heeft gefunctioneerd, een timmermanswerkplaats idem, een kapel, helemaal beschilderd met allerhande heiligen en het aparte gedeelte ervoor met aanschouwelijk onderwijs op hoeveel verschillende manieren je iemand op de meest gruwelijke manieren dood kunt krijgen. 
Dat stelde de martelaren voor. Verder een verzameling Griekse boeken, waaronder werken uit de 12^de eeuw. 
Ook een apart museum gewijd aan de vrijheidsstrijd van de Grieken om zich te ontworstelen aan het Ottomaanse rijk, dat was het begin van het tegenwoordige Griekenland. 
Ook daar veel aandacht voor de beestachtige wijze waarop de Mohammedaanse Turken de arme christelijke Grieken mishandelden.

Parkeren op de ene meteoor en via een trap door een dal, naar het klooster. 
Dit is pas zo sinds 1921, daarvoor was er eerst een glibberig voetpad door een kloof en daarna moest je, als bezoeker, plaatsnemen op een net, dat dan naar boven werd getakeld. 
Die takel is er nog.
 

Midden boven, dat puntje, dat is de takel.

Toen naar de tweede, maar dat bleek alleen een uitzicht punt, wel mooi.
We zagen wel het klooster liggen en er stond ook een bord. 
Enig zoeken en naast dat bord liep een trap naar beneden door het bos, maar op het bord stond ook dan het klooster op woensdag gesloten was en we hadden geen zin om een heel eind te dalen en te klimmen om dat te controleren, dus op weg naar het derde.

 

Dat nonnenklooster was veel kleiner, weer een kerk met fresco’s, allerhande Heiligen die we geen van allen konden thuisbrengen en weer aanschouwelijk onderwijs over de meest gruwelijke manieren waarop de martelaren zijn gestorven. 
Ook weer veel zeer zeldzame oude boeken, en uiteraard een museum winkel. 

Uitzicht vanaf de ene Meteora op de andere.

Mooi op tijd terug op de camping in Kastraki en daar met laptop naar het restaurant om te internetten, gratis, mail gecontroleerd en nieuws gelezen, het is nog steeds een bende in de wereld.

Besloten om toch morgen hier een rustdag te nemen, kunnen we geld pinnen en alsnog naar dat 2^de klooster

Rechts, de ladder waarmee ze vroeger naar binnen gingen.

Het klooster is bezocht, maar verschilde in beschilderingen niet noemenswaardig van de andere 2. Wel een potje jam gekocht en toen we weer beneden in de stad Kalampaka waren, gestopt bij een Lidl voor boodschappen, 
Janke vond een langer vliegengordijn dan dat we nu hebben (die rot muggen vliegen en onderdoor) de auto bij de Lidl laten staan en omdat het daar vrij vlak was op de fiets naar de bank die volgens Karin 1 km verder op was. 
Laatste eindje wel lopen, het was steiler dan we dachten, maar we vonden de bank en blij dat we op de fiets waren, parkeren was daar lastig. 
Terug ging helemaal mooi, langzaam naar beneden en daarna op de camping weer zitten internetten, nieuws lezen en mail afgehandeld voor zover die belangrijk was.

Onderweg nog even getest of alles wel stevig op zijn plaats stond; er was een schildpad bezig met oversteken en zo’n beestje rijdt je niet dood. 
Bij Ioanna ook al eens een schildpad gezien en de resten van doodgereden slangen.

Bij de ingang van elk klooster zat een monnik of een non in een hokje en je werd vriendelijk verzocht een kaartje te kopen, wat voor elk klooster 2 euro p.p. was. 
Ook hingen er kleden die de dames konden gebruiken als rok omdat broeken voor dames niet zijn toegestaan, en ook om blote schouders te bedekken, want die mochten ook niet. 
Ik had speciaal voor de gelegenheid mijn korte broek verwisseld voor een lange (ik ben ooit in de st Markus in Venetië geweigerd en ook mijn eerst bezoek aan de st Peter in Rome moest gecombineerd met een bezoek aan broeken winkel)

Ook gistermiddag even onweer, en vandaag heeft het een paar uur geregend, maar nu schijnt de zon weer.

Morgen naar Delphi, we hebben de route die Karin heeft berekend gecontroleerd en konden geen verbeteringen aanbrengen, moet goed gaan.

2012 05 08 07 van Filipi, Lidia, naar Meteora

2012 05 08 07 van Filipi, Lidia, naar Meteora 
Dinsdag 8 mei 2012 Camping Vrachos-Kastraki, Bij de Meteora.

Godsammekrakepitten. Wat een onweersklap.

Het heeft heel even geregend, maar het is nu weer droog.

Vandaag zijn we gereisd van camping Alexandros bij Nea Karvali naar hier, een rit van 388 km.

Halverwege wilden we even stoppen, bakje koffie, plassen en wisselen 
Er werd een ''P'' aangegeven dus ik sloeg af naar een ruim parkeerterrein, met allerhande faciliteiten, maar het bleek de weg naar een stoffig stadje. 
Dat parkeerterrein was waarschijnlijk even verder geweest, na de afrit.

Juist! 
En er was daar geen oprit, 
Keren was geen optie.

Karin op ‘’Her berekenen’’ duurde wel even, dat is niet gunstig, en achter een rij vrachtauto’s de binnenlanden van Griekenland door.

Nergens een geschikt plekje om even te stoppen.

De brandstof tank was half leeg en we hadden nog 50 euro contant geld, dus gestopt bij een tankstation, waar je inderdaad niet kon pinnen en de tank weer zo goed als vol.
Dezelfde man bediende ook een café ernaast, dus de auto bij de pomp laten staan en aldaar koffie besteld, met iets lekkers erbij, kostte nog geen 5 euro en een lekkere bak koffie.
Het koste wel enig moeite om door te laten dringen dat we warme koffie wilden, maar het was lekker.

We vertrokken vanmorgen om 20 over 9 en waren 20 voor 4 hier, ongeveer 300 km A2 tolweg (1 keer €5) en toen 70 km bergen.

Gisteren, maandag 7 mei zijn we naar Filipi geweest. Vanaf de camping Alexandros: heen over een bergweggetje en terug over de grote weg via Kavala.

Dat bergweggetje heen, had als bijzonderheid dat er halverwege een koe op de weg lag, met hoorns, dat zie je bij ons niet meer, maar gelukkig ook met oormerken, zodat we toch wisten dat we nog in Europa waren.

Voor de afslag naar Filipi vond ik een parkeerterreintje, daar kregen we telefoon van Klaas Boersma over de hond van Jitske en Rich en werden we even bijgepraat over de laatste stand van zaken.

We waren op weg naar het toepasselijke plaatsje Drama.

Even kijken waar we moesten zijn, volgens Karin kon het niet ver zijn, en dat klopte ook, wat wij voor een weg aanzagen, bleek de oprit naar het enorm grote parkeerterrein van de opgravingen van Filipi.

Ik heb e.e.a. per fiets bekeken, Janke wilde lopen. Entree maar liefs € 2,- p.p., museum kostte extra, maar was dicht (maandag)

Eerst een Theater, de voorloper ervan moet er al geweest zijn toen Paulus hier geweest is, overblijfselen van een Agora en diverse kerken en na enig zoeken: de gevangenis waar Paulus gevangen gezeten heeft en midden in de nacht door een aardbeving werd iedereen bevrijd en de stok bewaarder is toen, met zijn gezin, tot geloof gekomen.
Dat waren de eerste christenen in Griekenland.

Dat deze plaats de gevangenis geweest moet zijn heeft men later geconcludeerd omdat er overblijfselen van een kapel bovenop zijn gevonden.

Nog wat rondgelopen over al die oude stenen, we vonden ook nog de overblijfselen van een achthoekige kerk omdat ik daar de Griekse tekst van kon herkennen.

Het idee om een kerk 8-kantig te bouwen is dus al heel oud.

Op de camping hadden we gehoord dat je ook naar Lydia kon.

Ik kon ze alleen maar als purper verkoopster, maar het moest erg mooi zijn, dus zoeken op Karin en er naar toe, de weg was afgesloten, maar via een omweg kwamen we in de buurt en daar werd iets toeristisch aangegeven.

Het bleek het kerkje te zijn dat ik ook op internet had gevonden, met een octogonaal binnenwerk, met de diverse doop gebeurtenissen die in de Bijbel beschreven zijn. En in de hal op de vloer een mozaïek dat de zendingsreis van Paulus voorstelde.

Buiten het beekje waarvan beschreven wordt dat daar de mensen bij el kaar kwamen en waar Paulus ook heen ging.

 Een Kapelletje met Lydia, je moest de groeten hebben.

Lidia avia = gegroet Lidia.

Terug over Kavala en Karin volgend, kwamen we in Kavala op wel erg smalle straatjes uit.
En ook nog erg steil, de limit werd bereikt toen ik van haar linksaf met de auto een trap af moest, dus de volgende weg maar genomen, maar de bocht naar links was zo steil en krap, dat we maar rechtdoor gegaan zijn en daar liep het even later dood.
De auto gekeerd tussen geparkeerde auto’s, wat niet mee viel, en toen terug en de bocht naar rechts was iets ruimer dan naar links die we eerder niet genomen hadden en na nog wat stege boel kwamen we weer op de doorgaande weg.

Blij dat we deze avonturen niet hebben gehad met de caravan er achter, want loskoppelen kon niet omdat het daarvoor veel te steil was.
Blij dat we weer heelhuids terug waren op de camping Alexandros.

Kavala is wel de havenstad waar Paulus voor het eerst voet aan wal zette in Europa.

Die camping Alexandros bij Kavala is een belevenis, de toiletten zien er prachtig uit en de douches ook, schitterend op het eerst gezicht, maar:

De sleutel waarmee je de wc op slot moet doen, wil niet draaien.

De wc bril wil niet omhoog blijven staan.

De stort douche kop zit op schouderhoogte, zodat je op knieën moet douchen.

Je kunt nergens je kleren kwijt, er zijn geen haken.

Je zeepje / shampoo / scheermesje kun je alleen op de grond kwijt, geen plankiertje of zeepbakje.

Je staat in een keurige iets verhoogde, douchebak, maar het meeste water valt naast deze bak, zodat je na afloop de hele vloer van de toilet ruimte moet droogmaken.

Maar op het eerste gezicht ziet het er prachtig uit en het warme water is gratis.

Terug van Filipi zijn we in het campingrestaurant gaan eten, de Griekse salade was overweldigend, maar ik bleek inktvisringen te hebben besteld, soort gebakken elastiek, en Janke visjes zonder enige smaak en in hun geheel gefrituurd.
De patat was ongeschild en moddervet.
We zijn er niet van aan de snelle gegaan, dat valt dan weer mee.
Maar voor 40 euro ook wel eens veel lekkerder gegeten.

De rit van Camping Ouzona Beach bij Nea Moundana op zondag 6 mei, naar camping Alexandra bij Kavala hebben we gedaan volgens de aanbevolen route van de ANWB route kaart.
Over Poligyros.
Wel ons er over verbaasd dat er geen blauwe caravan bij stond, want de weg was erg bochtig en de hellingen waren aardig, maar hij was wel mooi zodat hij zijn groene streepje terecht gekregen heeft.

Nog nooit zo lang en zo ver in de tweede versnelling gereden, maar de afstand was niet zo groot; 216 km, we hadden het wel aan tijd.

Onderweg bij de stop, heb ik Janke verteld dat er in deze streken beren voorkomen.
Het had er niets mee te maken, maar ze plaste pal naast de auto.

Weinig gemerkt van de verkiezingen, beetje drukte bij sommige gebouwen en 1 keer een auto met luidsprekers.

Nu zijn we dus bij de Meteora kloosters, we willen ze morgen bezoeken en ik heb een mooie rondrit in Karin gezet.

Overmorgen staat hier een rustdag gepland, maar internet werkt alleen bij het restaurant vertelden ze bij de receptie, we kunnen deze rustdag ook nemen bij Delphi.

2012 05 05 06 za.Thessaloniki

2012 05 05 06 Thessaloniki

Zaterdag 5 mei 2012 rustdag op camping Ouzoni beach bij Nea Moudania.

De rit op 4 mei naar Thessaloniki ging voorspoedig, de combinatie auto en caravan reed weer als vanouds en we vonden de parallel weg met winkels en musea vlot.

Bij een groot shell station gevraagd of we daar de caravan voor een paar uur konden achterlaten, maar dat kon niet: en zouden nog meer klanten komen.

Volgend tankstation ook niet.

De aangegeven winkels zagen we niet.
Ook het museum reden we voorbij omdat het weggetje er heen, helemaal niet als een museum parkeerterrein uitzag.

Maar verderop werd het alleen maar voller, dus gekeerd en terug toch dat kleine weggetje op waar het museum moest zijn.

Eerst gevraagd of we de caravan konden achterlaten, maar kregen een moeilijk antwoord. Toen gevraagd naar dat museum, en dat was daar wel.
Ik naar binnen.

De Griek was erg blij met een klant en begon meteen met de rondleiding, maar halverwege eerst Janke gebaart de combinatie ergens neer te zetten en samen het museum door.

Het was de oude watervoorziening van Saloniki eerst met stoom, later met diesels en vlak na de oorlog is er ook nog stroom opgewekt.
We kregen een petje en een boek en de toegang was gratis.
Het boek heb ik geweigerd (was Grieks), maar op de vraag of de caravan op hun terrein mocht blijven staan weer een moeilijk verhaal over dat het terrein om 3 uur werd afgesloten, maar een mede Griek vertelde dat hij een parkeerterrein wist waar we de caravan wel konden achterlaten.
Hij wilde wel voor ons uitrijden om te wijzen waar het was.
Dit ging goed, maar weer bedenkelijke gezichten over alleen de caravan en een toegangshek dat duidelijk niet berekend was op caravans.
We konden er net doorheen.

Omdat de stad er vrij vlak uitzag toen maar het besluit genomen om de poort van Paulus per fiets te proberen te bereiken.
De auto, met de caravan achtergelaten op dat grote parkeerterrein.

Luk raak wat links-rechts de stad in en toen maar weer vragen.
Net als in Veria/Berea herkende iedereen de poort en we moesten wel 3 km een drukke verkeersweg volgen tot aan het ziekenhuis (dat ’’poort van Paulus’’ heette) en daar links af.
Dat ging goed, paar keer verbaasde blikken vanwege onze duidelijk Hollandse fietsen.
Maar de weg naar links was voor mij net wel en voor Janke net niet te fietsen, zo steil omhoog.

Eenmaal boven vonden we de oude muur van de stad, maar de weg daarlangs was ook te steil voor ons om te fietsen.
Dus lopen.
En het was warm en een heel eind.
Op het eind ontdekte ik een kerk die ik van te voren op internet ook al gezien had en waar ik even op adem wilde komen, maar die was dicht.

Karin geraadpleegd en we hadden niet de weg langs de muur moeten nemen, maar eerder links af en een andere weg nog steilere weg omhoog.
Maar we hadden geen zin om helemaal terug, dus maar een andere weg in die steil omhoog ging.

Eenmaal bovenin weer vragen (die foto-print is zijn gewicht in goud waard) en die meneer adviseerde om de steile weg weer naar beneden te nemen en dan weer bij de muur langs en dan een andere weg omhoog.
Werden we niet blij van.

We stonden aan de voet van een trap en daar boven was ergens die poort.
We besloten de fietsen achter te laten en dan die trap naar boven te nemen omdat we anders die zware fietsen de trap op moesten zeulen.

Eenmaal boven nog een tweede trap, en vragen en daar was de poort, Unesco bordje erbij.

De Poort van Paulus

Foto’s gemaakt, wat omgelopen en toen de trappen weer af naar de fietsen.

Janke vond de weg naar beneden te steil, ik dacht dat het wel kon, maar het laatste stuk was nog steiler dan het begin en mijn remmen waren niet opgewassen tegen zoveel kracht naar beneden zodat ik remmend met alle kracht die ik in mij had en zachtjes biddend dat er niet een grote vrachtauto of een zware bus net zou passeren, een voorrangsweg opschoot.

Gelukkig kwam er op dat moment niets aan.

De Boulevard.

Helemaal rechtdoor gefietst tot we bij het water kwamen en daar bleek een mooie boulevard met een fietspad langs het water.
Prachtig!

Beetje jammer dat dit fietspad in het zicht van het parkeerterrein ophield.
Volgens de aanwijzingen hadden we 2 keer de weg moeten oversteken, maar links over het trottoir kwamen we er ook.

Bakje koffie, stukje brood en dwars door her het drukke verkeer van Saloniki weer op weg naar de camping, die we vlot vonden.

Luxe, wel de helft van de toiletgebouwen dicht, maar een mooi strand, met gratis parasols.

Uitzicht vanaf de camping.

Het is een camping met afgebakende plaatsen, we konden onze caravan met luifel maar net kwijt en moesten onder de scheerlijn door de caravan bereiken.
De auto er klem voor, er is minder dan 1 meter ruimte achter de auto om van de weg bij de caravan te komen.
Duidelijk niet berekend op de grotere caravans van tegenwoordig.

Vandaag op de fiets naar het dichtstbijzijnde dorpje Nea Moundana,
Karin had al een supermarkt gevonden.
Maar op de weg erheen was een cash-en-Carry waar ze zowel bronwater als Grieks bier hadden en ook nog brood zodat we met afgeladen fietsen weer de terug rit ondernamen. (volgens mij zijn we de enigen die ooit op de fiets naar deze cash-en Carry zijn geweest)

Nog even getankt en morgen op weg naar de camping bij Filippi.

Dit is een best deal camping van de CampingWijzer.
Benieuwd naar de korting die we volgens het boekje moeten krijgen.
Hij was niet erg duur, met mijn best deal camping kaart kreeg ik 2 waardebonnen voor een korting van 10 euro op campingspullen die op hun site te koop zijn.
Heb je meestal niets aan; die spullen zijn elders meestal goedkoper en je kunt de verzendkosten nooit met die kortingkaarten betalen.

2012 05 04 05 vr. Berea / Veroia

2012 05 04 05 vr. Berea / Veroia
vrijdag 4 mei.

Vandaag dus naar Berea, wat hier Veria blijkt te heten.

De route heen had ik thuis al uitgeklikt, mooi binnendoor en het bleek een prachtige bergweg.

In Berea even gezocht, toch maar de auto in een Parkeergarage gezet.
Karin vond geen toerist information maar ik had een foto van het monument van Paulus uitgeprint en iedereen die ik die liet zien herkende hem, zodat we hem vlot vonden.

Mooi monument, met meerdere mozaïeken, o.a. 1 van Paulus, die hier dus Pablos heet en ook een mozaïek van de droom die Paulus kreeg van een Macedonische man die tegen hem zei: ’’kom over en help ons’’ en daar tegenover een mozaïek van mensen die Paulus aanhoren en de schriften onderzochten of het klopte was Paulus beweerde.

Bij de ingang 2 bordjes, 1 Grieks, 1 Engels met de tekst van handelingen 17 vs. 11 dat ze hier het woord van Paulus aanhoorden en onderzochten.

Het fietsen in Veria was te doen; de weg steeg en daalde wel wat maar het ging best.

We verlieten de garage via de zelfde weg als waarlangs de auto’s eruit gingen en ik had dat pas door toen ik de slagboom op de fiets kreeg en veel moeite moest doen om hem daar onderuit te krijgen.

Ook nog een stukje stadsmuur uit Paulinische tijden gevonden en gefotografeerd.

Daar ons broodje gegeten wat foto’s genomen en toen de auto maar weer opgezocht.

Fietsen weer in de auto, 3^E80 afgerekend, niet bij een automaat, maar bij een echte Griek.

Janke vond de weg langs de tolweg wel geschikt, maar dat begreep ik verkeerd.
Ik had de terugweg niet geprogrammeerd. Karin op:’’ Snelwegen vermijden’’ (anders stuurt ze ons over de tolweg en dat wilden we niet) en toen de terugweg genomen die zij aangaf.

Toen we op de bergweg zaten bleek Janke te bedoelen dat ze die parallel weg langs de tolweg had willen nemen en heeft ze de hele weg gezwegen.

Tot overmaat van ramp bleek Karin ook nog kortere wegen te kennen als op de heenweg zodat ik blij was de auto er heelhuids langs te krijgen, zonder met het middendeel de grond te raken.

Later het misverstand uitgepraat en het was weer een goede leer om niet blindelings op Karin te rijden.

Bij gebrek aan een wasautomaat en omdat we vandaag een week onderweg zijn heeft Janke een handwas gedaan, dat hangt nu te drogen, maar de zon is weg.

Dat is voor het buiten typen aan dit verslag wel goed, maar morgen willen we naar Thessaloníki en liever niet met een bult natte was.

Het plan is om naar Thessaloníki te rijden en onderaan de stad, bij een museum of supermarkt, de caravan los te koppelen en te laten staan, dan met de auto omhoog en een parkeer garage in en dan op de fietsen naar de Poort waar Paulus doorheen gelopen is die ongeveer op dezelfde hoogte is als de parkeer garage, dan de fietsen weer in de auto, de caravan weer opzoeken en dan verder naar de volgende camping: Ouzouni Beach

Als die wat lijkt nemen we daar een rustdag en gaan dan verder naar Filipi.

Ik wordt hier opgevreten door de muggen, binnen eten.

2012 05 03 04 do. Garage en Katerini

2012 05 03 04 do. Garage en Katerini

Donderdag 3 mei 2012 camping Odysseia

Katarini, garage 

Mijn eerste idee was om het oorspronkelijk plan te volgen en naar Berea te rijden en daar een garage zoeken, de auto achterlaten en dan terwijl die gerepareerd wordt, Berea te bekijken, net als vorig jaar bij Eisenach.

Maar de kans is groot dat de auto niet in een keer gerepareerd kan worden omdat er waarschijnlijk onderdelen besteld moeten worden en dan moeten we 2 keer die 65 km naar Berea rijden.

Volgens mensen op de camping was er op de weg naar Katerini een hele ris garages en dat was aanmerkelijker dichter bij dan Berea, dus op naar Katerini. 

De bewegwijzering hier is niet best en alleen een plaatsnaam invoeren in Karin wil ook niet, ze wil per se een adres, dus maar lukraak wat ingevoerd.

Eenmaal in Katerini weden we de vreemdste kanten opgestuurd, en nergens een citroen garage, wel Toyota en andere merken.

Toch maar ergens stoppen en Karin alle autobedrijven laten opzoeken, alleen vermeld ze de eigenaar en niet het merk, zodat dat weinig opschiet als ze er 25 vind.

Er tegenover stond ook iemand wat op te zoeken dus ik er met de lijst van de Zumo naar toe en die meneer wees de eerste aan.

Zal wel, was er vlak bij, dus toch maar erheen, konden we altijd daar vragen waar wel een Citroën dealer was.

Janke zag een groot bord met het Citroën logo boven de garage uitsteken.

Beneden een garage en boven de receptie.

Als top-down Nederlander dus naar de receptie met de mededeling dat we pech met onze auto hadden, maar beneden waren de boys en konden me wel helpen.

Auto op de brug, kijken en ze vonden lekkage van de uitlaat, en volgens hen kon dat de oorzaak wel eens zijn dat de turbo zijn werk niet goed deed.

Maar pas na 14.00 uur zou er iemand zijn die dit kon repareren, dus wij eerst de stad maar even in, mijn mobiel nummer gegeven zodat ze me konden bereiken en fietsen uit de auto en de stad in.

Boterhammen in de auto achter gelaten en daarom op zoek naar iets eetbaars.

Ik vond een konditorei, maar dat leek Janke niet goed en de pizzeria die we vonden ging pas om 19.00 uur open, maar vanuit een kelder werden worstenbroodjes verkocht, en wij op een krukje er voor en lekker gegeten voor 2,5 euro.

We vonden een kerk, die was nog open ook, mooi beschilderd van binnen, we konden de meeste afbeeldingen wel herkennen, allengs werd het drukker en buiten stond een begrafenis auto.

Toen zijn we maar vertrokken.

Toen ontdekte ik dat de accu van mijn mobile telefoon leeg was, en daarom maar terug naar de garage, daar konden we in de schaduw wachten.

We hadden al een supermarkt en een kantoorboekhandel gevonden en konden de tijd doden met Griekse sudoku’s

Die boekhandel had ook 0,7 mm stiftjes voor vulpotloden, die heb ik Nederland nog nergens kunnen vinden.

We kregen ijskoffie en het lassen ging goed, proefrit, zelfde ellende, zwarte rook en onregelmatig lopen.

Ik samen met de hoofdmonteur naar een diesel specialist, weer zoeken en kijken, maar terug in de citroen garage bleek de luchtslang tussen turbo en inlaat gebarsten, dat was de plof die we hoorden.

Geloof het of niet, maar ze konden het ter plekke repareren, volgens hun zeggen bleef het jaren heel, misschien hebben ze er ook wel een nieuwe ingezet.

Maar het roken is over en hij trekt weer als een locomotief.

Ze waren meer dan een kwartier bezig met het invoeren van al mijn gegevens en een rekening te maken en het eind bedrag was 20 euro 91

Ze wilden die laatste euro niet eens hebben.

Ik heb wat van het ’s morgens gekocht bier uitgedeeld en dat wilden ze wel hebben.

Ik kreeg wel het advies er thuis naar te laten kijken omdat de katalysator niet goed was. 

Volgens mij zit er helemaal geen katalysator op, maar ik zal Pieter vragen.

2012 05 01 03 di. Boot, Igoumenitsa, Ionninia, panne, Odysseia

2012 05 01 03  di. boot, Igoumenitsa, Ionninia,  panne, Odysseia
dinsdag 1 mei
Ionninia panne Odysseia.boot - Igoumenitsa - auto -Autopech - Camping Odysseia.

Ondanks het gedreun toch wel goed geslapen en omdat de aankomst tijd om half negen gepland stond waren we al om half zeven wakken en bezig met aankleden en andere ochtend rituelen. 20 voor 8 stonden we bij het ontbijt buffet, dat pas om 8 uur open ging en buiten nog geen haven in zicht.

Pas om 9 uur ging de deur naar het auto deck open we hadden ruim de tijd om de stroom kabel op te ruimen.
Ik heb nog even geholpen bij onze voor-buurman wiens Volvo niet wilde starten.

Rond tien uur stonden we buiten en moesten we wachten tot Karin de satellieten had gevonden zodat zij wist waar ze was.
Maar de enige weg van het terrein af was de A2 die we moesten hebben naar Veroa (Berea)

Aan boord was geen pin automaat en lang niet alles kon met de creditkaart betaald zodat we door ons contante geld heen raakten en toen bleek de tol ook alleen met baar geld betaald te moeten worden en waren er geen tankstations langs deze nieuwe tolweg zodat we na 50 km afsloegen naar Ionninia

Karin vond een bankomat en het tankstation dat we vlak daarvoor aan deden had alleen maar benzine aan de pomp waar we voorstonden en accepteerde bovendien geen plastic geld, dus dat werd niets.

Vanaf de afrit nr. 5 weg waar we waren afgeslagen stond op de andere weghelft een enorme file dus ik besloot om dwars door Ionninia te rijden in de hoop zowel een tank station als een winkel tegen te komen en dan de volgende oprit naar de A2 te nemen.

Vanwege 1 mei was alles dicht, dat maakte het doorkruisen van de plaats minder hachelijk en we vonden een shell station met daarnaast broodjes winkel, dus ik tanken en Janke broodjes halen. Konden nog met de Visa betalen ook.

Die andere uitvalsweg bleek de oude E90 en slingerde prachtig door het landschap.
Het schoot minder op, maar de route was veel mooier.

Foto vanaf de oude route, die tunnels zijn van de A2.

Onder een paar bomen nog gepauzeerd en koffie gemaakt.

De geplande oprit nr. 6 bleek alleen een afrit van de A2 maar enige bochtige km verder kwamen we weer op de A2.

We hoorden een bonk, waarschijnlijk iets op de weg, maar verderop zag ik zwarte rook achter de caravan en daarom op de vluchtstrook gestopt maar de banden waren alle 6 heel.

Het roken kwam onder de auto vandaan en hij wilde ook minder goed trekken.

Bij een parkeer terrein beter gekeken; de uitlaat leek heel en de zwarte rook kwam uit de uitlaat.

Verder niets kunnen ontdekken wat er aan zou kunnen mankeren, maar het lekker rijden was afgelopen.
Op vlak terrein kon de vijfde versnelling niet meer gebuikt en was 85 in de 4 het maximale en als het maar iets steeg moest hij in zin 3 en steeg het merkbaar dan lukte het niet snelheid te houden en moest terug geschakeld naar de 2.

En roken als een kolenboot.

Zwart roken wijst meestal op defecte verstuivers, maar hebben ze die hier op voorraad?

De eerste camping in Griekenland  Odysseia, is een belevenis:
Kranen met waarschuwingen dat het water niet drinkbaar is, de kranen zitten niet vast in het aanrecht en op het terrein meerdere in elkaar gezakte voortenten en verwaarloosde caravans.

We kregen eerst een terrein toegewezen waar het gras minstens een halve meter hoog stond en staan nu op een plaatsje onder een boom, maar wel met veel zon.

Na het eten met onze monteur Pieter gebeld en die dacht dat het wel aan de turbo kon liggen, ik wist niet eens dat die er op zat maar wordt er niet vrolijk van.

Morgen eerst maar een garage zoeken.