2012 05 29 23 di. Camping Taunus - thuis.

2012 05 29 23 di. Camping Taunus - thuis.
Griekenland 20 terug Zwitserland 20 laatste loodjes.
20 camp Taunus tot Ropta 458 km 4:23:55

Dinsdag Zwitserland vlot door, bij Freiburg langs blijft een heel eind en een inhaalverbod voor caravans, waardoor het nog langer wordt.
Janke heeft het 1 keer overtreden.
In het Roergebied paar keer file, slechts 1 keer stonden we helemaal stil.
4 uur waren we op de camping Taunus, die zag er eerst nogal verlaten uit.
De beheerder kwam opdagen en sprak zelfs vrij goed Nederlands, bruin brood besteld voor morgenvroeg, staanplaats op een verder leeg veldje, we gingen ruim staan.
Later kwamen nog 2 Nederlanders, daar was ook plaats genoeg voor.
De camping ligt dicht bij de A3.
Nog even gewandeld en het terrein verkend, het is een vrij grote terrassen camping, met veel vaste plaatsen.
een ATB route loopt er vlak langs, maar wij vonden hem te steil voor onze fietsen en het was gravel. Anders had ik nog wel even naar het naburig dorpje Vockenhausen willen fietsen.
Woensdagmorgen waren we om half tien toch weer de laatste van de 3 caravans die vertrokken.
Eerst door Bremthal, daar stond een tankstation.
Door het dorpje was korter, in afstand, maar bleek erg steil en ook nog verkeerslichten vanwege een wegafzetting, de rondweg was aanzienlijk sneller geweest.
DureDuitseDiesel getankt, raampjes gewassen en zo hard als we konden rijden zonder commentaar van de wederhelft te krijgen, naar huis.
Daar bleek Rich de koelkast en de vriezer vol geladen te hebben met spullen die in zijn huis in Heerenveen lagen te verrotten en zijn zoon Ellen was bij hem ingetrokken.
En de hond ook.
Beetje heftig.
Het was een mooie vakantie.
Totaal ongeveer 5000 km gereden. Niets gemerkt van agressie tegen buitenlanders vanwege de crisis. Die paar Grieken die ik er over gesproken heb interesseerde het bitter weinig, ze hadden het over die boeven in Athene als ze het over hun regering hadden. (als ik dan later in de krant lees dat Papandreus handelde in derivaten terwijl hij onderhandelde over de kredieten, dan denk ik dat ze gelijk hebben)

2012 05 28 22 ma terug Italië en Zwitserland.

2012 05 28 22 ma terug Italië en Zwitserland.

 Metauro tot Campingplatz Gottardo 526 km 5:18:09

Pinkstermaandag.

Vroeg wakker. We mogen naar huis!

We waren al bang dat de receptie nog niet open zou zijn, maar we konden betalen, weer 15 euro net als op de heenreis en ook nog een brood kunnen krijgen.

De lange tolweg over de po vlakte blijft saai en was rustiger dan op de heenweg.
Geen files  door te groot verkeersaanbod deze keer.

De tol betalen was lastig; we namen de poortjes met: ‘’Karte’’ en staken onze creditkaart in de sleuf. Heel stuk Italiaanse tekst, geen touw aan vast te knopen.
Knop van de intercom: geen reactie, roepen ook niets, creditkaart en andersom in: ook niets, nog weer andersom en tot onze verbazing ging het poortje open, het licht op groen en konden we doorrijden.

Bij de volgende poort daarom maar gekozen voor betalen met geld, maar het bedrag volgens de tabel op de voorkant was veel hoger dan het bedrag op de display.
Was de caravan wel geregistreerd? Straks de boom er tegen aan.
Toch creditkaart weer geprobeerd, andersom ook niet dan toch maar 5 euro er in, kwam wisselgeld uitrollen en de boom ging open, wisselgeld uit het bakje en gas!

Bij de derde was het bedrag dat we moesten betalen weer lager dan dat volgens de tarieflijst, maar deze post was bemand, daar had ik meer vertrouwen in.

Onderweg nog haast een klein Fiatje geramd dat zich in mijn dode hoek verstopt had, maar hij kon op tijd uitwijken.

2 keer meegemaakt dat er iemand met 80 km/h op de 2^de strook reed.
Ongeveer even snel dan de vrachtauto’s op de meest rechtse rijstrook. terwijl er rechts plek genoeg was.

Toen er zelfs een grote touringcar rechts omheen ging dacht ik, dat kan ik ook.

De ene was een man die zat te bellen, de andere waren 2 vrouwen die de grootste lol hadden.

Controle bij de grens naar Zwitserland stelde niets voor, we maken nu eenmaal een zeer betrouwbare indruk. 
We dachten een hele slag te slaan door tegen de avond door de Gotthard te rijden. 
Voor de Gotthardtunnel een file van meer dan een half uur. 

Irritant, als je weet dat er een tweede tunnelbuis beschikbaar is, maar die willen ze niet open stellen; hij wordt gebruikt als service tunnel, wat zonde van de ruimte is,  
Zelfs die ene buis, word slecht gebruikt, de verkeerslichten boven beide banen staat 5 keer zo lang op rood dan op groen, zodat de wegcapaciteit minder dan de helft benut wordt.

Officieel wal het wel een kwestie van luchtverversing zijn, ik verdenk ze er van dat ze weten dat 45 minuten rij tijd meer overnachtingen oplevert dan 10 minuten.
Tel daar de €140 tol vignetten bij op en dan een volgende keer over de Brennerpas.

In Zwitserland zagen we in eens geen vrachtauto’s meer rijden., alleen in de Gotthart kwamen we er twee tegen.
Terwijl het in Italië allemaal vrachtauto’s was.
Het reed wel lekker door.
Rijverbod voor vrachtverkeer op Pinkstermaandag?
Of zulke hoge tol tarieven dat ze liever omrijden?
Aan de andere kant van de tunnel zagen we geen file staan, terwijl wij daar op de heenreis wel een file hadden, vreemd.

Rond half zes op de camping in Altdorf, het is de eerste camping na de Gottharttunnel.
Geen wifi,wel alpengloeien.

Nog even op de fiets het centrum en het standbeeld van Willem Tell gevonden wat daar volgens Karin moest staan, het zag eruit als een heilige, niks geen appel, en in het voorbijgaan ook nog de kerk,
Katholiek want biechthokjes maar wel een (marmeren) preekstoel.
Op het kerkhof eromheen stonden grafmonumenten zoals wij die niet kennen, veel meer beeldhouwwerk dan bij ons gebruikelijk is.

Morgen naar Camping Taunus bij Frankfurt.

2012 05 27 21 Zondag zeereis ferry toeteren.

2012 05 27 21 Zondag  zeereis ferry toeteren.
Griekenland 18 Zondag 27 mei 2012  aan boord

Geslapen tot 9 uur; de hut is licht- en geluid dicht, je hoort alleen het gezoem van de luchtverversing en voelt de resonantie van de motor.

Naar de eetzaal, even aan dek, het luie cruise bestaan.
Het waaide hard, op een luw plekje even op Karin gekeken waar we varen, Bari links en Albanië rechts.

Terug naar de hut, laptops opgestart, maar toen bleek die irritante intercom ook in de hutten ingeschakeld en wordt je vergast op oproepen van allerlei personen om zich te melden.

En erger: even later een hele hoop onverstaanbaar geneuzel, gevolgd door luide piep/fluittonen.

Toch maar even op de gang gekeken, niemand, in het trappenhuis stond iemand met een geel hesje, maar die gaf geen aanwijzingen.
Er stond een deur open naar een kamer vol reddingsvesten, maar die werden niet uitgedeeld.
Wij gebaren of we naar boven moesten, hij vond het best, nog meer onverstaanbaar gepraat over de intercom, iets met oefenen en toen een hele serie stoten op de scheepshoorn afgewisseld met die luide piep/fluittoon, de mensen hadden de vingers in de oren.
Een schip wat ons in de verte tegemoet voor, veranderde zijn koers niet, blijkbaar was er niets aan de hand, maar waarvoor die irritante harde fluittoon dan goed voor is??

Wat we later uit het gesputter uit de intercom konden opmaken is dat we werden bedankt voor het meewerken aan een oefening die ze volgens internationale afspraken moesten ten houden.

Maar waarom màken ze er dan niet iets van.
Bijvoorbeeld verzamelen op de verzamelpunten en dan bij een van de reddingsboten.
Laat er enkele vieren, dan weet je of ze het nog doen en of ze inzetbaar zijn als ze nodig zijn.

Broodje shoarma gegeten bij de bar, 30 euro en dat is naar schatting de helft van wat we in het restaurant kwijt waren geweest.

Volgens Karin vorderen we aardig en een dag als deze is goed om alle verslagen op orde te krijgen.

Het voornemen is om in 3 dagen naar huis te rijden, ik hoop dat we de verleiding kunnen weerstaan en te lang doorrijden om zo eerder thuis te zijn.

Dik een uur voor Ancona kwamen we de andere boot tegen, die om 5 uur vertrokken was, net als wij op de heenreis.
Ik weet niet wat of de kapitein nog meer van Sinterklaas gekregen heeft, maar hij mocht graag toeteren.
Dat het pijn doet aan de oren heeft hij geen boodschap aan.

Na een lange dag op zee, werd er vaart geminderd en kwam Ancona in zicht.

Weer een heel onverstaanbaar verhaal over de intercom.

Terug naar de hut om onze spullen te pakken en groot was de schrik toen onze sleutel het niet meer deed.
We zagen een lid van de bemanning en die zei dat de sleutel afgelopen was, AHA dat was dus dat hele verhaal over de intercom: we hadden eerder onze spullen moeten pakken, dan konden ze eerder beginnen met schoonmaken.

We stonden niet vooraan, dus hebben eerst gekeken hoe de boot aanmeerde.

Toch maar naar het auto dek, we wilden niet dezelfde ervaring als met de hut, maar halverwege het trappenhuis stond iedereen al te wachten.
En het duurde lang voordat er beweging in kwam.

De auto stond er nog, snoeren opgerold en weer wachten.
Eindelijk konden we keren en weer van die steile helling af en van boord, maar eenmaal op de kade; weer wachten, vlak voor ons was ook een boot aangemeerd en de uitgang van de kade was maar 1 auto breed (de weg daarachter trouwens ook) de boot zou om 6 uur aankomen, maar onderhand was het 7 uur geweest voor we van de kade af waren.

Karin volgen en de kustweg was druk en langer dan we ons herinnerden, en we kwamen op dezelfde camping Campeggio Metauro.
Ze kenden ons nog en vroegen hoe Griekenland was bevallen.
Zelfde staanplaats weer en weer slechts 15 euro en een eitje bij het avondbrood, als compensatie voor het middagmaal dat bestond uit een broodje kebab.
Gekocht in de cafetaria, het restaurant bood ons te weinig waar neffens de prijs.

2012 05 26 20 za. Patras, St Andreas,.inschepen

2012 05 26 20 za. Patras, St Andreas,.inschepen

Zaterdag 26mei 2012.Griekenland 17 inschepen

We konden het rustig aan doen, we hadden de hele dag om de boot van 6 uur te halen.

Vanaf camping Kato Alissos naar de boot was nog geen uur rijden.

Er was internet, voordat het werkte moest ik me door een brij van allerhande waarschuwingen heen klikken en weer de opmerking of ik verder wilde gaan zonder de invoegtoepassingen en of ik die ook wilde toepassen, wat dan vervolgens weer niet blijkt te kunnen.

Enfin, mail bekeken en gemeld aan de bekenden waar we het mail adres van hebben, wat onze planning is, waar we zaten en de laatste verslagen gemaild.
En sites bekeken van campings voor de terugweg.

Halverwege: laptop op zwart.
Geen stroom meer.

Onze Nederlands buren zijn op weg met een caravan, twee keer zo groot als de onze, zelfs een douche aan boord, maar als die hun oven aanraken springt de aardlek beveiliging eruit, meestal die van hun caravan, maar soms ook die van de camping.
Nieuwe caravan en de tweede nieuwe oven.
Volgens mij een bedradingsfout in de caravan.

Ik kon met een omvormer op de auto accu verder.

Karin de weg naar de steiger laten berekenen en toen we in Patras waren stonden er borden voor alle schepen naar Italië, die gevolgd, Karin kan altijd nog her berekenen en misschien kwamen we zo wel bij de vertrekhaven uit.
Later op Google earth gezien dat dit een nieuwe haven was.
Karin stuurde ons naar de oude, die verder weg lag.

Nu, het leek er wel op: een parkeer terrein, en nergens verdere aanwijzingen, na enig dwalen toch maar geparkeerd en op weg naar het restaurant, misschien konden die ons verder helpen.
Voor dat restaurant zat een Nederlandse chauffeur, die ons had zien zoeken en die vertelde dat we in dat grote grijze gebouw moesten zijn, dus daar heen gelopen en inderdaad, op de gevel (niet op het dak, dan kun je het van veraf zien) de logo’s van de diverse ferry maatschappijen, ingecheckt, en met de combinatie door de controle, ze wilden zelfs in de caravan kijken, ik vroeg waarom, ''persons’’ Controle op verstekelingen.

Toen was het rond 1 uur, volgens Janke te weinig tijd om Patras in, maar ik vroeg aan de beambte hoe laat we terug moesten zijn, ‘’Five O Clock’’ en ik had vanmorgen bij bezienswaardigheden ontdekt dat de apostel Andreas hier is gekruist, inderdaad, op een Andreas kruis, en dat zijn schedel hier weer is en dat ze er de grootste kerk van de Balkan voor hebben gebouwd, daar wilde ik wel heen, maar ik kon hem op map source niet vinden.
Ik vroeg diezelfde beambte, ‘’Church’’ verstond hij niet, ‘’St Andrews’’ ook niet, maar Andreas wel en de biddende bewegen maakte alle duidelijk, die kerk was 3 km, gewoon weg volgen, kon niet missen, toen ging Janke akkoord, nadat ik beloofd had voor half vijf terug te zijn,

Toen we de fietsen hadden uitgeladen, kwam diezelfde beambte aanlopen en vertelde dat we verder op moesten parkeren, bij ‘’B’’ of ‘’C’’.
Dus ik achter het stuur en Janke vond dat ze even kon lopen, nergens ‘’B’’ wel een leeg paaltje, toch daar maar geparkeerd,
Janke kwam aanlopen met mijn fiets, ik daarop om die van haar te halen, maar die stond op slot, je kunt nooit weten op een totaal verlaten parkeer terrein.

Toen we op de fiets door diezelfde controle wilden, werden we toch tegengehouden, uitgelegd dat onze caravan daar stond en dat we Patra even in wilden, toen was het goed.

Minder drukke bende dan in Athene en wel langs de autoweg fietsen.
De kerk stond wel in Karin/map source, maar met zijn Griekse naam: ''Ieros Naos Agiou Andreou'',  ja en als je dat wist was het ook wel te herleiden.

Hij was zelfs open, en mooi beschilderd, veel scènes uit de Bijbel die we konden herkennen, serie heiligen waarvan de Griekse naam ons niets zei, behalve Andreas natuurlijk.
Zelfs enige stukken van het originele kruis stonden er achter.
Het is maar goed dat ze hem Heilig hebben verklaard, het duurde 2 dagen voor hij dood was.

Nog stukje om gefietst terug naar de Auto, het was onze laatste Griekse stad en we waren voor 4 uur terug zodat we tijd genoeg hadden om de spullen te pakken die we aan boord denken nodig te hebben.

Bij de controle werden we tegen gehouden,
Iedereen kan wel zeggen: ‘’mijn caravan staat daar’’
Janke op zoek naar de boot kaartjes, maar daar kwam die eerdere beambte, die ons herkende en toen mocht we zonder problemen door.

Daarna bleek dat we toch op de verkeerde boot stonden te wachten, gelukkig vertrok die eerder zodat we daar ruim op tijd achter kwamen en na lang wachten rond kwart voor 6 mochten we aan boord, stroom aansluiten op auto en caravan, extra drinken in de koelbox, 2 rugtassen en de laptop mee en op zoek naar de hut.

  

Netjes, klein maar gerieflijk, deze keer zonder mogelijk derde bed.
Buiten gekeken naar het laden van het schip en 20 over 6 kwamen we los van de kade.
Lekker buiten onze boterhammen opgegeten, ons zalf getrakteerd op 2 koffie met 1 broodje wat we deelden, toch weer 10 euro,

De route loopt langs Kafalonia, en dank zij Karin wisten we waar we waren en dat we 43 km/h varen.

In de hut zitten puzzelen en lezen en om half 12 weer naar buiten omdat we toen in Igomentia waren.

Er gingen geen auto´s af, waarom of er dan in Patras sommige trailers er achteruit op moesten was ons dus niet duidelijk, ook nu weer moesten sommige er achteruit op.

We hadden zelf drinken meegenomen en daar het laatste van opgedronken en lekker geslapen.

Op weg naar Italië.

2012 05 25 19 vr. Van Agostoli naar Patras.

2012 05 25 19 vr. Van Agostoli naar Patras.

Vrijdag 25 mei 2012.  Griekenland vr25mei 16 naar Patras

Onze laatste dag op het mooie Kafalonia.

Rustig ingepakt, eerst nog warm gegeten.

Ik had deze route niet geprogrammeerd, dus blind varen op Karin.
Die nam, terecht, de route om de stad Agostolie heen en via dezelfde weg als heen weer over een pas van 600 meter en in Bari vonden we een mooi parkeerplaatsje aan het begin van de pier van vertrek.

Kaartje gekocht voor 180 euro, contant, pinnen kon niet, gelukkig zat er een bancomaat vlak naast. De boot vertrok om 5 uur, we hebben nog even geshopt in Bari, nog een vloermatje gekocht, haast iedere winkel heeft een stander vol zonnebrillen, maar een voorzet bril, die ik graag wil hebben omdat ik me behelp met eentje van 3 brillen terug, hebben ze nergens.

We zagen onze boot aankomen en schrokken nogal toen ze plotseling ook weer vertrok, zonder ons!

Eerste de beste man in een haven uniform aangesproken en die beweerde dat de boot om 5 uur vertrok.
Het was half vier, we besloten er maar het beste van te hopen.

Half vijf kwam de boot weer aanvaren en konden we aan boord,
Janke moest uitstappen: ‘’only Driver’’
Eenmaal aan boord heb ik de hele boot afgezocht om haar terug te vinden, maar aangezien zij hetzelfde deed, lukte dat niet erg,

Gelukkig werkt de GSM en zo konden we een punt afspreken waar we elkaar terugvonden.

Wat puzzelen en rondlopen en tegen 8 uur waren we in Patras.

Ik had de keus tussen een stads camping op 8 km en een Best Deal camping op 25 km, de extra km werden meer dan goedgemaakt door het prijsverschil en die stadscamping had ik op Google Earth ook niet kunnen vinden en die andere, Kato Alissos, wel

We konden nog net met daglicht de boel opbouwen.

Je kunt merken dat het een camping met korting is, er staan 3 andere Nederlanders.

2012 05 24 18 Donderdag Agostoli schildpad.

2012 05 24 18 Donderdag Agostoli schildpad

Donderdag de 24 mei 2012  Griekenland do24mei12 Argostoli

Argostoli ligt aan een baai en op de kaart stond een brug, maar die is afgesloten.
Als je van Sami komt is er vlak voor dat je de weg langs de baai krijgt een kloof waar je overheen rijdt.
Er is daar een stalen brug, type Bailly met ijzeren rij-platen, en daar kun je meters diep beneden een kloof zien.
Er staan ook gebouwen, want ik zag daken.

De afgesloten brug/dam. In het midden het monument voor de vermoorde soldaten.

Het leek ons wel een leuk idee om op de fiets die afgesloten brug over en dan zien of we door die kloof kunnen wandelen.

Op de fiets van de camping, eerst nog even gekeken bij dat gat waar het zeewater in verdwijnt om bij Sami weer boven te komen.
Ook hier stond een waterrad, vrij wat beter in conditie dan die bij Karavomylos, met een informatie bordje dat het water hier verdwijnt en dat ze er in 1963 achter zijn gekomen dat het na 14 dagen terecht komt bij Karavomilos. 

Hoe het dan kan dat het beide aan de Ionisch Zee ligt en dat er 2 keer een waterrad aangedreven kan worden?
Het water moet hier dus naar boven stromen.
Het is een geologisch fenomeen.

Verder fietsen, langs het water van de baai van Argostoli en daar zagen we de beroemde zeeschildpadden ook nog zwemmen, het zijn, volgens de informatie boekjes, onechte karpet schildpadden, maar ik vond ze mooi.

Het onechte Karpet schildpad

De brug was definitief afgesloten en volgens de informatie opgedaan bij heuse toeristinformation. (die me overigens geen kaartje van het eiland konden verkopen. Hadden ze niet.)
Dan maar de baai omgefietst, laatst stukje pas omhoog en weer naar beneden omdat de ingang van die kloof nu eenmaal niet boven zal zijn.
Eerst bakje koffie, karrenspoor naar rechts en daar zaten we toch aan het begin van die kloof, maar geen pad te zien, wel een boerderij en de bewoners konden ons duidelijk maken dat de kloof was geblokkeerd met grote rotsblokken en dat we er met bergschoenen en zeker niet op sandalen, misschien langs konden.

begin van de kloof.

Dat werd dus niets, terug naar de camping via een spar supermarkt en de rest van de dag niets meer,
We hadden nog wel naar de diverse mooie dorpjes gekund maar we hebben al zo veel gezien.

Janke ontdekte daar er wel degelijk een gewone wc was; 4 hurktoiletten, maar toch 1 normale poepdoos.

Anne en Maaike zijn nog even langs geweest en hebben de trouwjurk en de cadeaus gebracht zodat wij die kunnen mee terug nemen,
2 kratten vol.

Later kwamen Albertina en Hendrik ook nog even om de gehuurde auto te showen, gezellig.

Morgen naar Sami en dan met de boot naar Patra.

2012 05 23 17 wo. Trouwdag Anne en Maaike.

2012 05 23 17 wo. Trouwdag  Anne en Maaike.

Woensdag de 23ste dus de trouwdag van Anne en Maaike, 11 uur opstappen bij hotel Lassie dus om 10.15 daar al heen, fietsen bij het hotel gestald en met de bus naar het haven stadje Agia Effimia. Mooie bergweg, waar je nu meer van kon genieten dan wanneer je zelf reed.

Uitstappen en wachten en daar kwamen bruid en bruidegom aanlopen.


Op de foto’s kun je zien hoe mooi ze er uit zagen. Huwelijksplechtigheid in de open lucht, op de haven pier. In het Grieks. Brigitte vertaalde.

Allemaal op een boot.

Daar het aansnijden van de bruidstaart en schalen vol met lekkere hapjes.

Die na meer dan een uur varen aanlegde in Vathi op Ithaki, daar groepsfoto’s, even gewandeld en 2 broeken voor mij gescoord voor 12 euro per stuk.

Toen terug varen naar Sami, daar stond weer een bus te wachten en naar Lassi waar we met zijn allen uitgebreid en lekker gegeten hebben.

 

Een gedeelte is nog een kroeg in gedoken, maar wij zijn vertrokken, in donker op de fiets, terug naar de caravan.

Lang naar uitgezien en een hele mooie dag.