2016 05 30 11 ma. Hotel - Markfield - Boot

2016 05 30 11 ma. Hotel - Markfield - Boot nr 11
30a Theobalds Ltot de Markfield beam engine 15.3 km 0:21:41

30b Hier is de Markfield beam engine tot Harwich International Station 154 km 2:49:28 65°

Het mag dan het duurste hotel zijn van deze vakantie, het was ook de mooiste kamer.

Theobalds Lane Vere Hotel, mijn kamer was links boven de centrale hal.

 Na het ontbijt (inclusief) omkleden een ritje naar Markfield.
nog aan THEOBALDS PARK CHESHUNT GBR Valuta:GBP -87,45 = € 115,97 betaald voor kamer, eten en drinken.
Food 17,90 voor een pizza
Beverage  5 voor een guiness pilsje
Food  5,95 Soep?
Beverage 4,60  ?
totaal 87,45
Het internet was goed en gratis.

Op naar Markfield

Ze waren nog bezig met opstarten, ze draaien al 10 jaar met deze machine.

Het is een zelfde machine als die van Crosness, alleen daar waren er 4 en hier maar 1

Ook gebouwd om een eind te maken aan de stank en Cholera.

Informatie panelen

Het riool water werd verzameld in laag gelegen opslagvelden en vandaar met deze machine naar een filter bed gepompt en vandaar liep het de rivier Lea in, die er vlak bij langs stroomt.

voormalige filterbedden.

De river Lea.

Er was minder te beleven als bij de ander machines die ik gezien heb, wel nog met een gids de kelder in geweest waar de condensor stond en de olie afscheider.

De stoomketel

2015 06 08 08 ma. Van IJmuiden naar huis.

20150 6 08 08 ma. Van IJmuiden naar huis.
Toen we maandagmorgen aangemeerd waren, op zoek naar de motor. 
We hadden dit keer een briefje gekregen waar het dek nummer en het nummer van de goede deur op stond.

Dek 4.

Ik keurig alle trappen af naar beneden, sta ik op dek 5. Is er geen trap meer die verder naar beneden gaat!

De bewegwijzering verdiende ook geen prijs voor duidelijkheid. 
Worden er hut nummers of iets anders aangegeven?

Helemaal naar voren bleek een mogelijkheid verder af te dalen, ik vond dek 4, maar nergens mijn motor.

Ja, er zijn hele dekken, halve dekken en ook nog aparte dekken aan de linker en rechter zijde van het schip, waarbij het midden dus bestaat uit half dekken die hydraulisch naar beneden moeten, maar waar je niet langs kunt om van de stuurboordzijde naar bakboord te komen, dus weer, met alle spullen, helemaal naar beneden, daar kon je wel op de andere kant van het schip komen, toen weer omhoog naar dek 4 en daar stond mijn motor.

Op de kade in IJmuiden

Weer lang wachten, weer door de douane en toen verzamelen op de kade en afscheid nemen.

Nog een klein stukje om gereden, zo vaak ben ik niet in Noord-Holland en blij weer thuis te zijn.

2013 05 27 03 Ierland, terug door Engeland en slot. 3

2013 05 27 03 Ierland, terug door Engeland en slot.

Dinsdag de 27ste mei 2013 was het tijd om het mooie Ierland te verlaten.
Ik had nog het idee gehad om over het beroemde Newgrange te rijden, maar we hebben geen idee hoeveel tijd het neemt om het te bezoeken.

Het ligt er al een paar 1000 jaar en zal er nog wel zijn als we (hopelijk) weer komen.

Nu namen we de snelweg M4 die ons binnen 2 uren in Dublin bracht.

De borden voor ''harbour'' klopten met Karin, we kwamen door een tunnel die ik op de kaart niet had herkend.
Moesten wel tol betalen € 10,- maar liefst, maar toen waren we wel in het haven gebied.

Maar geen idee welke pier we moesten hebben; er werden geen bestemmingen of rederijen aangegeven.

Eerst maar wat eten, en dan maar zoeken, maar de tijd begon te dringen en het was niet de eerste keer dat we, doordat we gingen eten, we een aansluiting gemist hebben.

Maar zo'n beetje Karin gevolgd en tot onze verbazing kwamen we bij een incheckpunt waar de naam van de ferry maatschappij bij stond en toen we gingen inchecken bleek alles te kloppen.

Motor weer zo'n steile helling op, weer met sjor banden vast, en ons maar wat vertreden aan dek.

Het waaide hard, maar dat kwam ook omdat de boot ca. 60 km/h voer, wat inderdaad een keer zo snel is als de boot van Cherbourg naar Rosslare.

Ontschepen ging vlot, en de parallel weg van de A55 op.
In een winkeltje nog wat boodschapjes en het was een mooie route.
Minder mooi was dat het steeds harder begon te druppen en later ging het zachtjes regenen en nog later regende het serieus.
Dan is een mooie binnendoor route toch niet handig.

Het vervelende is dat je, omdat je geen snelheid kunt maken, erg veel last hebt van regen op je vizier en nog meer van condens aan de binnen kant.
Als je dan ook nog moet stoppen voor een verkeerslicht en dan je bril ook nog beslaat, zie je helemaal weinig meer, dus stoppen en proberen de bril weer helder te krijgen,
Karin op: ''kortste route naar Hotel''',maar de kronkel weg waar we op zaten bleek de kortste route.

Wel het weggetje langs de A5, over Llyn Ogwen Ranger Station, overgeslagen.
Janke verbaasde zich over de enige negatieve opmerking die ik maakte: ''zonde van de mooie bochtjes.''

Over Capel Curig en Betws-Y-Coed A5 volgen over Corwen en ongeveer 1 km voor Llangollen moesten we links af in een zeer krappe bocht, waardoor ik ook nog 2 keer moest steken voor ik hem kon nemen.

Maar toen waren we vlot in het Abbey Grange Hotel.

Receptie onbemand, vragen in het restaurant, kregen een sleutel, maar op onze vraag of er een plek was om onze kletsnatte spullen te kunnen drogen werd ontkennend beantwoord.

Wel de grootste hotel kamer van de hele vakantie, met zelfs een hemel bed.

Knaapjes uit de kasten en aan alle richels hing wat, handschoenen op de kachel en kachel op vol.

Het bezichtigen van de Valle Crucis Abbey, waar het hotel naar genoemd is, lokte niet erg in de stromende regen, dus wandelen werd niets.

Bij Hendrik en Janke had ik de oude 2610 (Truus1) wel voorzien van kaartmateriaal versie 9 en ook de, op die kaart herberekenende, routes maar onderweg liet hij het afweten, hij kon de kaarten niet vinden.

Omdat hij als 2de gps toch wel handig is, heb ik de mini laptop mee naar buiten genomen en onder een handdoek geprobeerd de routes en kaarten te laden. Alles zeiknat en de volgende dag werkte het evengoed niet.
Ergo: thuis bleek het laptopje ook stuk.
De 2610 werkt wel weer redelijk.

In Ierland had ik de platte stekker van de lader van de Scala rider en de telefoons nog wel in een wand contact doos kunnen krijgen.
Hendrik vertelde me de truck om, met een sleutel in het aarde gat, de openingen van de 220 open te krijgen, maar hier lukt dat niet, terwijl elke dag opladen eigenlijk wel noodzakelijk is.

Ik naar beneden en vragen op de receptie om een adapter: hadden ze niet., blijkbaar nooit vraag naar.

Later ontdekte ik dat er boven de wastafel in de badkamer een scheer-stopcontact zat en daar paste de oplader wel in en hij laadde nog op ook.

De volgende morgen, woensdag, was het droog en de geplande route 208 km, door het Peak District National Park,

Het geplande Llangollen Motor Museum maar overgeslagen; de verwachting was: later op de dag regen, dus eerst op weg.

Het Peak District National Park was heel bijzonder.
We hadden de A531 tot Buxton, toen de Long Hill naar Whaley Bridge, daar rechts over de A6, in Chapel En le Frith 3 keer rechts = links en nog een stukje door Peak District National Park, nu over de Hayfield Road en later, na Hayfield de A624.

Door Glossop, de B6105 heel mooi langs een meertje, maar toen moest ik invoegen op de A628 en dat viel niet mee want 1 grote rij vrachtauto's.
En ik moest rechts af, dus beide kanten voorrang geven.

Na even wachten, toch een gat, en schuin omhoog, invoegen en een erg druk stuk weg.

Bij Dodworth de M1 op en na 15 km afslaan naar Wakefield en dank zij de goede voorbereiding en Karin vonden we het Campanile Hotel Wakefield/ West Yorksire.
Het systeem met de vouchers werkte weer en het hotel leek sprekend op dat in Campanile Fouquières-Lès-Béthune, het was dezelfde hotel keten, zelfs het restaurant was hetzelfde, het regende maar een beetje, in het hotel gegeten en nu hadden ze wel een adapter, maar die deed het niet omdat de zekering waarschijnlijk stuk was,
Ik heb hem bekeken en de zekering was maar  1 ampère, dus die is snel overbelast. Maar nu kreeg ik de bescherming van de 220 v contacten wel open en kon alles opgeladen, het laptopje deed het niet, dus op de kachel te drogen gezet.

Wel een einde gelopen, maar op het industrie terrein was helemaal niets te beleven, en na 3 straten met verlaten loodsen hadden we het wel bekeken.

Donderdag op weg naar de boot. Slechts 197 km, maar als we de boot missen hebben we een probleem.

Het regent niet meer, dat scheelt.

Wakefield door, dat ging mis; op een rotonde toch te verkeerkerde afrit en vanwege eenrichtingsverkeer, half Wakefield bekeken, maar toen kwamen we op de A1 richting Schotland, beetje aanrijden, zoveel snelweg hadden we nog niet gehad.

Bij Dishforth eraf, de A168 naar het oosten om de weg door het North York Moors National Park te nemen.

Ook mooi.
Het dreigde en druppelde wel wat, maar meestal droog.

Op een gegeven moment linksaf een onmogelijk weggetje in, maar dat waren we onderhand wel gewend, mooi dorpje Rievaulx met een brug Bridge over River Rye waarschijnlijk nog door de Romeinen gebouwd.

Even verder zag je de resten van een Abbey en even later werd die rechts aangegeven en het was ook tijd voor een pauze.

Volgens karin waren we meer dan 3 uren te vroeg bij de ferry, dus de Rievaulx Abbey bekijken. Entree 6 pond p.p. En dan ook nog 4 pond voor het parkeren; het kaartje moest achter de voorruit, dus heb ik geen kaartje gekocht.

Wel een bezoekers centrum en naast de ruïne een museum, wat een goed beeld gaf van de geschiedenis van deze Abbey, rond 1300 grootste omvang en toen werd er zelfs ijzer gemaakt in ovens op houtskool.

Beetje omgelopen over de oude stenen en muren die nog half of soms nog helemaal overeind stonden.
Het klooster is gesloopt onder Henry de 8ste, die geld nodig had en een ruzie met de paus gebruikte om alle kloosters, met hun schatten, te confisqueren.

Z'n groot klooster leverde veel herbruikbaar bouw materiaal.

(In Nederlander konden we dat kunstje ook, na het beleg en bevrijding van Delft kreeg Delft een universiteit. Ja, in het leegstaande kloostercomplex waar alle katholieken uit verdreven waren.)
Scherpe bocht de B1257 op, verder het North York Moors National Park door en bij Middlesbrough de A19 op en die bracht ons vlot naar Newcastle Upon Tyne en dankzij de goede voorbereiding vonden we de boot vlot.
Beetje onduidelijkheid over de plaats waar we moesten opstellen, ze zei ”vooraan = In Front) dus ging ik voor de auto's staan, maar andere motoren reden verder en ik er maar achteraan en dat was dichter bij de boot omdat de motoren er als eerst op moesten, die kwamen klem boven op een half deck, en daarna moesten alle auto's erop.

Bij de afvaart kijken en aan bede kanten van de River Tyne nogal wat verlaten en vervallen havenwerken.
Hut was simpel.
Maar genoeg,
Janke wilde wel op het boven bed, viel nog niet mee om erin te komen en eruit was nog lastiger, met een beetje hulp lukte het,
Ik moet er 's nachts vaker uit, dus was blij dat zij bovenin wilde.
De truck om het bier te koelen in een wastafel koud water werkte niet; als je het water liet stromen werd het lauw, dat is totaal ongeschikt om bier te koelen.

Volgend morgen kwam Nederland in zicht en om 12 uur begon de ontscheping.
Paspoort controle (een andere motorrijder vertelde dat ze vorig jaar allemaal moesten blazen om te kijken of er niet te veel alcohol was achtergebleven van de vorige avond)

Route volgend en een beste file in zicht, ik kon nog net links afslaan en nam de route over de sluizen, die ik dankzij Truus kon nemen.

Eenmaal op de A9 vlot door Noord Holland en op de afsluitdijk tanken en er was een winkeltje bij, dus daar maar lunchen.

Je kreeg een tegoed boen van 50 ct als je 70 ct betaalde voor het toilet. Ik vond 4 van die tegoed bonnen, maar toen ik daar en sauseisenbroodje voor wilde kopen bleken ze niet geldig.
Ik vind het nog steeds twijfelachtig, maar liet me overbluffen en het alsnog met baar geld die €3,95 betaald. Zelden zo duur geluncht.

Eenmaal thuis, de meest noodzakelijke dingen en verkleden en met de auto naar Lemmer voor de trouwdienst van David Bruin en Marieke, zaterdag het 40 jarig trouwfeest van Imke en Daan en zondag op condoleance in Dokkum van de moeder van Ben Buurman, zaten we gelijk weer in het ritme.

2012 05 27 21 Zondag zeereis ferry toeteren.

2012 05 27 21 Zondag  zeereis ferry toeteren.
Griekenland 18 Zondag 27 mei 2012  aan boord

Geslapen tot 9 uur; de hut is licht- en geluid dicht, je hoort alleen het gezoem van de luchtverversing en voelt de resonantie van de motor.

Naar de eetzaal, even aan dek, het luie cruise bestaan.
Het waaide hard, op een luw plekje even op Karin gekeken waar we varen, Bari links en Albanië rechts.

Terug naar de hut, laptops opgestart, maar toen bleek die irritante intercom ook in de hutten ingeschakeld en wordt je vergast op oproepen van allerlei personen om zich te melden.

En erger: even later een hele hoop onverstaanbaar geneuzel, gevolgd door luide piep/fluittonen.

Toch maar even op de gang gekeken, niemand, in het trappenhuis stond iemand met een geel hesje, maar die gaf geen aanwijzingen.
Er stond een deur open naar een kamer vol reddingsvesten, maar die werden niet uitgedeeld.
Wij gebaren of we naar boven moesten, hij vond het best, nog meer onverstaanbaar gepraat over de intercom, iets met oefenen en toen een hele serie stoten op de scheepshoorn afgewisseld met die luide piep/fluittoon, de mensen hadden de vingers in de oren.
Een schip wat ons in de verte tegemoet voor, veranderde zijn koers niet, blijkbaar was er niets aan de hand, maar waarvoor die irritante harde fluittoon dan goed voor is??

Wat we later uit het gesputter uit de intercom konden opmaken is dat we werden bedankt voor het meewerken aan een oefening die ze volgens internationale afspraken moesten ten houden.

Maar waarom màken ze er dan niet iets van.
Bijvoorbeeld verzamelen op de verzamelpunten en dan bij een van de reddingsboten.
Laat er enkele vieren, dan weet je of ze het nog doen en of ze inzetbaar zijn als ze nodig zijn.

Broodje shoarma gegeten bij de bar, 30 euro en dat is naar schatting de helft van wat we in het restaurant kwijt waren geweest.

Volgens Karin vorderen we aardig en een dag als deze is goed om alle verslagen op orde te krijgen.

Het voornemen is om in 3 dagen naar huis te rijden, ik hoop dat we de verleiding kunnen weerstaan en te lang doorrijden om zo eerder thuis te zijn.

Dik een uur voor Ancona kwamen we de andere boot tegen, die om 5 uur vertrokken was, net als wij op de heenreis.
Ik weet niet wat of de kapitein nog meer van Sinterklaas gekregen heeft, maar hij mocht graag toeteren.
Dat het pijn doet aan de oren heeft hij geen boodschap aan.

Na een lange dag op zee, werd er vaart geminderd en kwam Ancona in zicht.

Weer een heel onverstaanbaar verhaal over de intercom.

Terug naar de hut om onze spullen te pakken en groot was de schrik toen onze sleutel het niet meer deed.
We zagen een lid van de bemanning en die zei dat de sleutel afgelopen was, AHA dat was dus dat hele verhaal over de intercom: we hadden eerder onze spullen moeten pakken, dan konden ze eerder beginnen met schoonmaken.

We stonden niet vooraan, dus hebben eerst gekeken hoe de boot aanmeerde.

Toch maar naar het auto dek, we wilden niet dezelfde ervaring als met de hut, maar halverwege het trappenhuis stond iedereen al te wachten.
En het duurde lang voordat er beweging in kwam.

De auto stond er nog, snoeren opgerold en weer wachten.
Eindelijk konden we keren en weer van die steile helling af en van boord, maar eenmaal op de kade; weer wachten, vlak voor ons was ook een boot aangemeerd en de uitgang van de kade was maar 1 auto breed (de weg daarachter trouwens ook) de boot zou om 6 uur aankomen, maar onderhand was het 7 uur geweest voor we van de kade af waren.

Karin volgen en de kustweg was druk en langer dan we ons herinnerden, en we kwamen op dezelfde camping Campeggio Metauro.
Ze kenden ons nog en vroegen hoe Griekenland was bevallen.
Zelfde staanplaats weer en weer slechts 15 euro en een eitje bij het avondbrood, als compensatie voor het middagmaal dat bestond uit een broodje kebab.
Gekocht in de cafetaria, het restaurant bood ons te weinig waar neffens de prijs.